PD Branjevo

Nalazi se u blizini Doma kulture u Pilici, gdje je Vojne farme Branjevo, gdje je u julu 1995. godine pogubljeno više od 1.000 Bošnjaka iz Srebrenice, tokom genocida.

MKSJ

U školi u Kuli, kod sela Pilica, sjeverno od Zvornika, autobusima je 14. jula 1995. prevezeno još zarobljenika iz Bratunca, gdje je nekoliko muškaraca u sali škole preminulo od vrućine i dehidracije, a dio je izveden, te se čula pucnjava, ali se oni nisu vratili. (para. 233. Krstić, str. 98,); (para. 347-348. Blagojević i Jokić, str. 130-131.); (para. 525., 528-531. Popović i ostali, tom I, str. 211–213.); (para. 483-488. Tolimir, str. 224–227.); (para. 5415., 5417-5423. Karadžić, tom IV, str. 2266–2270.); (para. 25889. Mladić, tom III, str. 1533.)

Ljude iz škole u Pilici su 16. jula 1995. ukrcali u autobuse ruku vezanih na leđima i odvezli ih na Vojnu ekonomiju Branjevo, gdje su ih postrojavali u grupama od po deset i strijeljali, te je tog dana na tom stratištu ubijeno između 1.000 i 1.500 srebreničkih Bošnjaka. Žrtve su bile dobi od 17 do 70 godina. (para. 233., 236. Krstić, str. 98-99.); (para. 349. Blagojević i Jokić, str. 131–132.); (para. 77-78. Erdemović, str. 35-36.); (para. 534-538., str. 214–215.); (para. 489-495. Tolimir, str. 228–232.); (para. 5425-5435., 5463. Karadžić, tom IV, str. 2270–2276., 2290.); (para. 2860-2861. Mladić, tom III, str. 1533–1534.)

Nakon ubistava u Branjevu, isti dan, 16. jula 1995., u Domu kulture u Pilici ubijeno je oko 500 zarobljenih srebreničkih muškaraca i dvije žene, na način da je na njih pucano iz gornjeg dijela zgrade u kojoj je bio filmski projektor, sa balkona, a na zarobljenike su bačene i bombe. (para. 244. Krstić, str. 103-104.); (para. 355. Blagojević i Jokić, str. 134.); (para. 77-78. Erdemović, str. 35-36.); (para. 540-541. Popović i ostali, tom I, str. 216.); (para. 496-500., 508. Tolimir, str. 232-234., 239.); (para. 2862. Mladić, tom III, str. 1534.); (para. 5436., 5439-5442., 5463. Karadžić, tom IV, str. 2276-2280., 2290.)

U Domu kulture u Pilici nađeni su materijalni dokazi da su se na tom mjestu dogodile masovne egzekucije – na zidovima, stropovima i podovima nađeni su tragovi metaka, ostaci eksploziva, zrna i čahura, kao i ljudske krvi, kostiju i tkiva. (para. 245. Krstić, str. 104.); (para. 356. Blagojević i Jokić, str. 134-135.); (para. 544. Popović i ostali, str. 217–218.); (para. 5442. Karadžić, tom IV, str. 2280.); (para. 2856. Mladić, tom III, str. 1532.)

Ubijeni iz Doma kulture Pilici i iz škole u Pilici, odnosno Vojne ekonomije Branjevo, zakopani su u primarnoj grobnici u Vojnoj ekonomiji Branjevo. Iz ove primarne grobnice tijela su prekopana i prebačena u sekundarne grobnice na lokaciji Čančarski put. Žrtve su bile dobi od 15 do 61 godinu. (para. 237-238. Krstić, str. 99-100.); (para. 354. Blagojević i Jokić, str. 133–134.); (para. 548-550. Popović i ostali, tom I, str. 219–220.); (para. 503-507. Tolimir, str. 236–238.); (para. 5452-5462. Karadžić, tom IV, str. 2284–2290.)

Sud BiH

Zarobljene koji su držani u Bratuncu 14. i 15. jula 1995. autobusima prebacuju preko Zvornika u Pilicu, gdje ih zatočavaju u školu u Kuli. (para. 613. Milorad Trbić, str. 196.); (para. 37. drugostepena presuda Momir Pelemiš, str. 17.); (para. 260. Franc Kos i ostali, str. 54.); (para 268. Aleksandar Cvetković, str. 76.)

Utvrđeno je da je u školi u Kuli zatvoreno najmanje 500 muškaraca i da su ubijani tokom zatočeništva. (para. 620-621 Milorad Trbić, str. 198.); (para.  203-204., 213. Momir Pelemiš i Slavko Perić, str. 57., 59.)

Zarobljenici u školi Kula su proveli kratak ali strašan period zatočenja u kojem je atmosfera terora održavana pucanjem u plafon, sporadičnim ubistvima zarobljenika i udaranjem, a usljed nemogućih uslova mnogi su gubili svijest. (para. 223. Momir Pelemiš i Slavko Perić, str. 61-62.); (para. 282. Franc Kos i ostali, str. 57.)

Muškarci su prevezeni iz škole 16. jula na obližnju Vojnu ekonomiju Branjevo gdje ih je tokom nekoliko sati pogubljeno više stotina.* (para. 624-625. Milorad Trbić, str. 199-200.); (para. 226. Momir Pelemiš i Slavko Perić, str. 62.); (Marko Boškić, str. 2., 4.); (para. 284. 339-340., Franc Kos i ostali, str. 57., 66., 6-7.); (para. 276., 354. Aleksandar Cvetković, str. 76., 93.)

*u nekim presudama se navodi oko 880, u nekim 1.000, u nekim do 1.200.

Prilikom prebacivanja na Vojnu ekonomiju Branjevo, zatvorenicima u školi u Pilici su ruke bile vezane na leđima. (para. 327. Momir Pelemiš i Slavko Perić, str. 83.)

Nekoliko autobusa sa zarobljenicima je ostalo parkirano ispred škole u noći između 14. i 15. jula, i ti zarobljenici su 15. jula prijepodne odvezeni u Dom kulture. (para. 219. Momir Pelemiš i Slavko Perić, str. 60.)

U Domu kulture u Pilici je otprilike 500 muškaraca Bošnjaka pogubljeno po prijekom postupku iz automatskog oružja i ručnim bombama. (para. 635. Milorad Trbić, str. 202.;  (para. 60-61

drugostepena presuda Momir Pelemiš, str. 24-25.); (para. 237-238. Momir Pelemiš i Slavko Perić, str. 64-65.); (para. 563 Franc Kos i ostali, str. 101.)

Stradali u ovim masovnim pogubljenjima su ukopani u masovnu neobilježenu grobnicu Branjevo. (para. 649. Milorad Trbić, str. 205.); (para. 245-249. Momir Pelemiš i Slavko Perić, str. 66-67.); (para. 563-565. Franc Kos i ostali, str. 101.)

Prilikom iznošenja iz sale Doma i utovara tijela na kamione, otkrivena su tri preživjela zarobljenika, koji su potom ubijeni. (para. 364. Momir Pelemiš i Slavko Perić, str. 91.)

Snage VRS-a, odnosno MUP-a su 19. jula uhapsili četvoricu muškaraca koji su preživjeli strijeljanje na Vojnoj ekonomiji Branjevo, koji su nekoliko dana kasnije ubijeni. (para. 690-698. Milorad Trbić, str. 217-219.)

Tijela nekih žrtava koje su zakopane u primarnoj masovnoj grobnici u Branjevu premještena su u sekundarnu masovnu grobnicu “Čančarski put”. (para 404-405. Milorad Trbić, str. 133.); (250. Momir Pelemiš i Slavko Perić, str. 67.)

Viši javni sud u Beogradu

Više stotina civila – muškaraca, koji su sa više hiljada drugih civila zarobljeni 12. i 13. jula 1995. nakon zauzimanja Srebrenice, ubijeno je na ekonomiji Branjevo. (Brano Gojković, str. 1-2.)

Pripadnici Vojske Republike Srpske su zarobljene civile, od kojih su neki imali poveze na očima i rukama, izvodili iz autobusa, sprovodili ih u grupama od po deset do livade pored hangara i ubijali. (Brano Gojković, str. 1-2.)