Osnovna škola Vuk Karadžić

MKSJ

Snage bosanskih Srba su 17. aprila 1992. preuzele kontrolu nad općinom Bratunac i uloženi su sistematski napori da se Bošnjaci u općini razoružaju, što je i dovršeno krajem aprila 1992. godine. (para. 67. Deronjić, str. 20.) (para. 714., 717. Karadžić, tom I, str. 279., 280.) (para. 311. Krajišnik, str. 117-118)

Pripadnici TO-a su 9. maja 1992. ubili osam Bošnjaka, a dva dana kasnije je otprilike 250 mještana iz Hranče dovedeno u salu Opštine u Bratuncu, odakle je otprilike 60 ljudi odvedeno u školu “Vuk Karadžić”. (para. 313. Krajišnik, str. 117.) (para. 735. Karadžić, tom I, str. 286.)

Srpske snage su 9. maja 1992. zapalile kuće u bošnjačkim selima Cerivac i Polje, a narednog dana su napali bošnjačka sela Suha i Mihaljeviće, gdje su muški stanovnici zarobljeni i odvedeni u školu “Vuk Karadžić”, dok su žene i djeca odvedeni na fudbalski stadion u Bratuncu. (para. 314. Krajišnik, str. 118–119.) (para. 730. Karadžić, tom I, str. 285.)

Zatočenike u Bratuncu su srpske snage držale u nekoliko zatočeničkih centara (škola “Vuk Karadžić”, stadion, policijska stanica, skladište i podrum “ekspres” restorana). (para. 313-315, 317, 319. Krajišnik, str. 118-120.)

Više stotina muškaraca iz bratunačkih sela zatočeno je u školi “Vuk Karadžić”, gdje su teško zlostavljani i više puta pretučeni, dok su naoružano lokalno srpsko stanovništvo i pripadnici paravojnih grupa ubili više desetina zatočenika, najmanje njih 50. (para. 315. Krajišnik, str. 119.) (para. 780. Karadžić, tom I, str. 303.)

Najmanje sedam Bošnjaka zatočenih u školi “Vuk Karadžić” ugušilo se u maju 1992. godine, kada su ih stražari natjerali da se zbiju. (para. 315., 718. Krajišnik, str. 119., 263) (para. 772-773. Karadžić, tom I, str. 300.)

Više stotina žitelja bratunačkih mjesta je u školu dovedeno i 11. maja 1992. (para. 767. Karadžić, tom I, str. 297–298.)

Zatočenicima je rečeno da se uguraju u fiskulturnu salu, a približno 10-20 ljudi izvedeno je napolje; nakon toga su se čuli krici i pucnji. (para. 772. Karadžić, tom I, str. 300.) (para. 315. Krajišnik, str. 119)

U školi su zatočenike teško premlaćivali, između ostalog željeznim cijevima, drvenim štapovima i kundacima pušaka, a neki su izbodeni nožem. (para. 780. Karadžić, tom I, str. 303.) (para. 315. Krajišnik, str. 119)

Poslije nekoliko dana, približno 400 zatočenih Bošnjaka iz škole je ukrcano u kamione i autobuse te pod pratnjom vojne i civilne policije prevezeno na Pale, odakle su prebačeni na teritoriju pod bošnjačkom kontrolom. (para. 779. Karadžić, tom I, str. 303.) (para. 315. Krajišnik, str. 119)

Okružni sud Bijeljina

Lica nesrpske nacionalnosti su bila zatvorena u holu fiskulturne sale Osnovne škole “Vuk Karadžić” u prvoj polovini maja 1992. i jedan od zatočenika je nakon premlaćivanja ubijen hicem iz vatrenog oružja. (Milomir Vasić, str. 2-4.)

Sud Bosne i Hercegovine

Civilno stanovništvo bošnjačke nacionalnosti je sakupljeno na stadionu u Bratuncu u prvoj polovini maja 1992., nakon čega je više stotina muškaraca prebačeno i zatvoreno u salu Osnovne škole “Vuk Karadžić”. (para. 57., 64. drugostepena presuda Savo Babić, str. 25., 27.), (para. 184., 249. Milan Trišić, str. 43., 55.)

Zatočeni u školi su bili nagurani u fiskulturnu salu, premalu za toliki broj ljudi, bez osnovnih uslova i potreba za život, te su svakodnevno od strane pripadnika srpskih snaga podvrgavani sistematskom ispitivanju, premlaćivanju, mučenjima, što je rezultiralo smrću određenog broja zarobljenika. (para. 81. drugostepena presuda Savo Babić, str. 32-33.), (para. 250., 252. Milan Trišić, str. 55., 56.)

Civili su teško premlaćivani prilikom sprovođenja sa stadiona do škole, a posmrtni ostaci nekih od njih su ekshumirani u masovnoj grobnici Blječeva. (para. 287-289., 296-309., 311. Milan Trišić, str. 3., 62-63., 64-67.)

Više civila je izvedeno iz škole i za njih se ništa nije znalo dok nisu u Blječevi pronađeni njihovi posmrtni ostaci. (para. 416-426. Milan Trišić, str. 4., 85-87.)

Preživjeli muškarci iz OŠ “Vuk Karadžić” su prisilno deportirani na Pale. (para. 188. Milan Trišić, str. 44.)

Prilikom deportiranja na Pale, jedan zatvorenik je prozvan da siđe s kamiona i od tada mu se gubio svaki trag, sve do ekshumacije. (para. 444. Milan Trišić, str. 90.)